نمی دونم امروز هم به اندازه هر روز توی هوا سرب بود يا بيشتر. ولی من خيلی احساسش کردم. نفس کشيدن برام سخت شده بود.
توی اين شرايط آدم نمی دونه چی بگه، ببينم، همه کشور ها يه جايی به اسم شورای عالی امنيت ملی دارن که حتی براشون تصميم می گيره که کدوم آمار موجود رو چطور اعلام کنه به نفع نظام(؟؟؟) میشه؟
احساس عجيبيه، اين احساس که مدتهاست مرتب پيش مياد ، احساس اين که به هر دری می زنی نمی شه. مسعود بهنود در يکی از آخرين مقاله هايش تاکيد کرده بود که بايد منتظر جواب انتخابات بود. او استدلال کرده که به دليل شرايط ويژه و استعفای نمايندگان و ... امروز اطلاع رسانی در ايران، به حدی بوده که بايد به انتظار نتيجه نشست. نتيجه ی اينکه مردم ايران کدام را انتخاب می کنند و چه می خواهند.
از جهتی جناح راست از تمام ترفندها و قابليت های خود برای تشويق مردم در شرکت در انتخابات استفاده کرده. از ايمان و عقيده مردم به اسلام ( که چه ساده با آن بازی می کنند) تا استفاده از چهره های محبوب مردم ، استفاده از هر آنچه خاطره تحريک کننده در مردم از صدر انقلاب وجود داشته . کم و بيش بيشتر مراجع تقليد اعلام می کنند که شرکت در انتخابات واجب است. در صدا و سيما در اين روزها تصاويری ديدم که هميشه دلم می خواست ببينم! و هيچ وقت پيش نيامده بود-در تمام اين 25 سال- اينقدر بدون روتوش و جذاب پخش شود. تصاويری از سال 57. سرودهای انقلابی - که عمدتا مربوط به گروههای چپ بود - تصاوير بکری از شرکت همه گروههای مردم در انقلاب و انتخاب جمهوری اسلامی. (حتی خانمهای بی حجاب و آقايان کراواتی. ) سرودهای ياردبستانی و ..
شهردار محترم هم که تا خود روز جمعه به امر تبليغات مشغول بودند شديدا. لز پخش بن های بیيست و پنج هزارتومنی ميان فرهنگيان گرفته، تا نمايش کارکردشان با نام آبادگران و ،
شنيده می شود که از هر دوسيستم تشويقی و تنبيهی در ميان اقشار مختلف مردم برای شرکت در انتخابات استفاده شده . دادن هدايايي مانند مبايل و موتور سيکلت به آنها و ترساندن آنها از چک شدن جای مهر در شناسنامه را در گزارش خبرنگار لا رپوبليکا ببينيد.
به هر حال هر آنچه می توانستند کردند تا در نهايت انتخاباتی برگزار شود که اين شد و نتايج بالای شصت درصد مشارکت را نشان دهد. و اين در حالی است که تخمين دست اندرکاران از ميزان مشارکت چيز ديگری می گويد. ابطحی نوشته است : "با توجه به اينکه بر اساس آمار اوليه وزارت کشور حداکثر 29% در تهران و حدود 50% در سراسر کشور در انتخابات شرکت کرده اند"
اما در نهايت،آخرين ترفند های يعنی تقلب هم بکار گرفته شده ( در خبرنامه گويا از تقلب انتخاباتی نوشته شده ... و در بی بی سی هم توضيح داده شده در زمينه تقلب هم بايد بکار گرفته می شد، تا مشت محکمی باشد نه بر دهان استکبار، که بر دهان من و شما ! که ايرانی هستيم و ايران را آزاد و آباد (عجب کلمه ای!) می خواهيم.

خسته ام. به در و ديوار نکوبيد. گويي اين اتاق نه دری دارد و نه پنجره ای . اگر نوری می بينيد گاهی، شايد توهم باشد، اما پنجره نيست ...

بغض نسل ما

احساس می کنم چيزی گلويم را فشار می دهد. آنقدر که ديگر حتی نمی توانم دست و پا بزنم و تقلا کنم. روزنامه شرق و روزنامه ياس نو توقيف شده اند و به جمع رفتگان پيوستند. فردا روز انتخ-ص-ابات است. نمايندگانی که من انتخابشان کرده ام، همگی معترضند. تقلا می کنند، بی آنکه کسی پشتيبانی شان کند. نمايندگانی که من انتخاب کرده ام ايستاده اند و حرفهايی را می زنند، که من دلم می خواهد گفته شود. حرفهايی که اگر روزنامه ای چاپشان کند، محکوم به فناست.
در مجلس بعدی من نماينده ای ندارم. نماينده ای ندارم که نقدش کنم -که چرا محافظه کارانه عمل می کند-. نماينده ای ندارم که انتظاری از او داشته باشم.اين اتفاق کمی نيست. تازه می خواستيم آرام آرام مزه جمهوری را بچشيم که پاسخ پيش از موعد داده شد به سنخيت داشتن جمهوری و آزادی با نظام فعلی ما.
هنوز می توان خوشبينانه نگاه کرد به اتفاقات، می توان اتفاقات امروز را به شمشير از رو بستن عده ای تعبير کرد ، که نهايتا باعث تسريع روند اصلاحات خواهد شد. می توان خوشبين بود که اشکالات اساسی قانون اساسی و نظاممان آشکار شد، نه برای ما، که برای دنيا. می توان خوشبين بود که بعد از اين چند سالی که از تشکيل احزاب مختلف در ايران گذشته، امروز مردم احزاب مختلف را شناختند و تشخيص دادند که به کدام حزب و گروه می توان اعتماد کرد. مجاهدين و مشارکت، اين بار سر فرود نياوردند و تا آخر شرکت در انتخابات را تحريم کردند.

حس می کنم مردم بی تفاوتند و اين بيشتر آزارم می دهد. نسلهای قبل از ما خسته اند و گرفتار. نسلهای بعد از ما بی تفاوتند . انگار کسی اعتراضی ندارد. از وقتی در ايران دانشگاه داريم، در هيچ برهه زمانی دانشجوها و دانشگاه ها اينقدر انفعالی عمل نکرده اند. نسل ما، نسلی بود که 18 تير را تجربه کرد ، اما انگار دانشگاه ها کم کم فعاليتهای سياسی و حتی اجتماعی دانشجويان را، پس از نسل ما بدرقه کردند.

يکی دو روز پيش در عرض چند ساعت، بيشتر از 15 بار روی مبايلم اين پيغام را دريافت کردم: صندوق های انتخابات در روز جمعه، تابوت آزادي اند. در تشييع جنازه آزادی شرکت نکنيم ...
اما کاش بجای اينکه من اين پيغام را 15 بار دريافت کنم، مردم شهرستان های کوچک تر و روستاها هر کدام يک بار آن را دريافت می کردند.آنها تلويزيون نگاه می کنند. رسانه ملی! (جلوی تلويزيون نشستن،اين روز ها برايم يک نوع عذاب خودخواسته محسوب می شود.) اما حتی اگر آن رسانه هم نتواند نظر آقایان را برآورده کند، گفته می شود شش ميليون شناسنامه جعلی برای استفاده در انتخابات موجود است.

امروز روزنامه هايی را که هر روز صبح بدون استثناء ، روی ميز خانه مان می ديدم، بسته اند.

احتمالا اين تابلو رو می شناسين. بالرين ( یا به انگليسی ستاره ) ، اثر دگا. اين نقاشی رو خيلی دوست دارم. دگا البته اتودهای زيادی روی بالرین زده، ولی اين بهترینشونه و اصلا جزء شاهکارهای دگا محسوب می شه. اما حسی که من نسبت به این نقاشی دارم، یه جور دیگه است. خیلی دوستش دارم چون احساس می کنم دختره آزاد و رهاست، همین حالا هاست که از زمین کنده بشه و پرواز کنه . حس می کنم به اطرافش و به آدمها بی توجهه و از اونا جداست...
اصلا زياد توضيح دادنی نيست! خودتون نگاش کنين ديگه ...

لذت زندگی .

يکی از لذتهای زندگی، سورپريز شدن با يک هديه است. اين لذت خيلی بیشتر می شه اگر ساعت نه شب خسته برسی خونه و بهت بگن که يک بسته برات اومده -مثلا رسمی- و روش نوشته باشه خانم مهندس...، و وقتی بازش کنی، ببینی که توش گل و کادوئه. اون وقت همه غرهای زندگی يه مدتی يادت می ره و يه لبخند پت و پهن همه صورتت رو می پوشونه و نمی تونی خوشحاليت رو از گرفتن يک بسته رسمی(!) پنهان کنی. تازه، بعد از اون، تشکر کردن از کسی که لحظات شاد و لذت بخشی رو بهت هديه کرده ( که از خود هديه خيلی مهمتره) خودش کلی کيف داره.

خوب، درسته ، خودم با هر کلمه ای که می نوشتم تناقض رو احساس می کردم. حتی قبل از اينکه دوستی عزيز متذکر بشه. اما با صحبت های ايشون روشن تر شد برام که اين اشتباه از کجا ناشی می شه. دیدگاه سوژه باور . در واقع من با يک تفکر سيستمی دنيا رو به درون خودم و بيرون خودم تقسيم کردم، جمله اول نوشته ام اينجوری شروع می شه: "من در دنيايی زندگی می کنم که بخش خيلی کوچکی از ذهنم رو مشغول می کنه" جمله ایه که از لحاظ منطقی غلطه. خوب دنيايی که من در اون زندگی می کنم همون دنیای ذهنمه و اون همون دنیای بیرونه. اصلا درون من و دنیای بیرونی من (استفاده از کلمات درون و بیرون به این نگاه قوت می بخشه) در عرض هم قرار ندارن.
خوب، من تسليم. ولی حسی که موقع نوشتن اون متن داشتم رو هنوز از دست ندادم. شايد بايد بگم بعضی موضوعات، توی ذهن من می مونن و اونقدر رسوخ می کنن، که جزئی می شن از مسير نگاه من به موضوعات ديگه. البته در مورد همه آدمها اين اتفاق می افته، تفاوت در اينکه که در مورد من (شايد هم، بيشتر در مورد خانمها) اين موضوعات خيلی شخصی هستند، کاملا وابسته به زندگی خصوصی و روحيات من.