Friday, July 20, 2007


اول- دیشب رفتم بی بی سی پرام هشت، و واقعا شب خوبی بود... خوبتر از همه اینکه بهترین جای سالن نشسته بودیم (خیلی اتفاقی و به لطف یک آدم دوست داشتنی)، خیلی به نوازنده ها نزدیک بودیم. از اجراها (که لینکش بالا هست) از همه بیشتر کار راخمانینف رو دوست داشتم که خوب اینو از قبل هم حدس می زدم؛

رویال آلبرت هال رو اولین بار بود می دیدم و راستش خوشم اومد خیلی. اگه بگم یک کم یاد تالار وحدت افتادم مسخره ام که نمی کنین؟ شاید بخاطر رنگش!(فقط یک کمی عظیم تر بود!!) ولی خلاصه کلی دوست داشتنی بود
درحاشیه اینکه به نظرم به شاملو خیلی می اومده که رهبر ارکستر باشه! آخه دیشب رهبر ارکستر شبیه شاملو بود، بخصوص از نیمرخ
دوم. چند روز پیش رویای تبت فریبا وفی رو خوندم و دوست داشتمش. هیچ وقت نمی تونم بگم فریبا وفی نویسنده عالی یا نابغه ایه، ولی داستانگوی خوبیه. من از اینکه همه اتفاقات داستان بی زمان و تقریبا بی مکان هستن لذت بردم؛ به نظرم این به خواننده فضای بیشتری برای مانور میده؛
البته اینم بگم، به من خوندنش چسبید، چون درست به موقع بود... گیج خودم بودم خیلی ... و نیاز به یک داستان داشتم، اونم فارسی... ؛
تنها چیزی که به نظرم ضعف اومد این بود که بعضی شخصیت ها (و به طرز عجیبی تقریبا همه مردها) کلیشه ای از آب در اومدن؛ اما از اون طرف طبق معمول ازبعضی ظرافت های زنانه نگاهش به رابطه ها لذت بردم؛
سوم. به اسم دموکراسی رو دیدم و حرفهای دیگران رو هم در موردش خوندم و شنیدم. به نظر منم فیلم خیلی بی ارزشی بود، حتی با اهداف خودشون. از بعضی سوتی ها که بگذریم، برام جالبه که آخه چه چیز جدیدی داشت این فیلم که مثلا کسی نمی دونست، یا به چه نکته مهمی اشاره می کرد؟ به نظرم کار کسایی مثل علی افشاری و سازگارا هم که نفی می کنن وجود هر رابطه و هر بورس و ... رو خنده داره. خوب بابا محکم سر جاتون بایستین، بگین اینطور هست، و ما این رو انتخاب کردیم و فکر می کنیم درسته. نه که یه دفعه مثل آقای افشاری شروع کنین که نه بابا، این حرفا چیه، من فقط اومدم دکترا بخونم، به من چه این چیزا و بعد هفته ای دوبارم سر و کله تون توی صدای آمریکا پیدا بشه!!! ؛
خلاصه که از صدا و سیما و اطلاعات ما که همین انتظار می رفت و نه بیش،متاسفانه و با انزجار. صدای آمریکا هم که تکلیفش معلومه... این وسط بیچاره آدمهایی مثل رامین جهانبگلو که قربانی این برنامه های جمهوری اسلامی شده
چهارم. من از خانوم سولماز مارانا یاد گرفتم که میگه: اگه یه مدت زیادی آپدیت نکردی، اصلا بروی خودت نیار ! ؛
ولی خوب پیغام آقای ب اومده بود اینجا و دیگه دیدم چاره ای نیست جز حرف گوش کردن
و راستش رو بخواین، اگه دلیل آپدیت نکردم رو بنویسم اینقدر ابسرد میشه نوشته اش که همون، ترجیح میدم به روی خودم نیارم! ؛

Sunday, March 18, 2007

واقعا بعضی وقتها از بی نظمی هایی که توی بعضی سرویس های اینجا پیش میاد آدم کلافه میشه. کلافه! دیگه فکر می کنم یک ماه و نیم شده که توی خونه جدید زندگی می کنم و هنوز شرکت مربوطه سرویس تلفن و اینترنت منو وصل نکرده. منم با وجود اینکه سعی کردم پیگیری کنم؛ (بعله، اینجا هم بعضی وقتها اگه پیگیری نکنین کارتون به هیچ وجه پیش نمیره)ولی انگار چندان فایده ای نداشته... خلاصه اش اینکه دسترسی م به اینترنت فقط محدود به ساعات کاره که اونم معمولا خود کار اونقدر فشرده است که فرصتی برای چیزی نمی ذاره
احساس می کنم ارتباطم با ایران واقعا دو سه هفته است قطع شده ... نوشته های مهاجرت رو توی وبلاگ های دوستان سریع دنبال می کردم ؛ شکیبا نوشته بود تصویر وطن منجمن میشه توی ذهن مهاجر ها؛ این چند روز که دسترسیم به اینترنت محدود بود به نظرم واقعا درک کردم چطور این اتفاق برای مهاجرین سالهای قبل می افتاده. سرعت تغییرات به خصوص این روزها به نظرم زیاد میاد و واقعا دنبال نکردن خبرها و نخوندن وبلاگ ها سخته برام
از اون طرف دارم سعی میکنم روی یک بخش تخصصی کارم تمرکز کنم و به زودی یک امتحان دارم
بعدش هم برنامه سفر دوباره به ایران...
خلاصه اینکه: من هنوز هستم

Sunday, February 25, 2007

***
راستش رو بخواین نمی دونم چرا به این جواب اخیر ایران دل بسته بودم. بر خلاف همه اونها که می گن معلوم بود چی میشه... شاید به خاطر اینور اونور رفتن ها و فعالیت های لاریجانی بود، و پیشنهادش برای کم کردن غنی سازی به جای توقفش؛
دلهره بیشتر و بیشتر میشه بعد از این... دیروز کمپین ایران یک گردهم آیی ترتیب داده بود نزدیک هاید پارک برای مخالفت با جنگ و تحریم علیه ایران. نرفتم. آدم واقعا نمی دونه چه باید بکنه؛ معلومه که ما با جنگ و تحریم مخالفیم. خصوصا ما که نسل جنگ و تحریم هستیم و همه سختی ها رو با پوست و خون لمس کردیم؛ ولی در ضمن دوست دارم بلافاصله موضع خودم رو روشن کنم و بگم که با حکومت ایران و وضعیت حقوق بشر توی ایران مخالفم. بدیش اینه که آدمهایی هستند که بلافاصله از آب گل آلود ماهی می گیرن و میگن ببینین، این همه آدم که اینجان، طرفدار حکومت هستن و طرفدار سیاستهای هسته ای حکومت؛
از طرفی تمرکز رسانه ها فقط روی سیاستهای هسته ای ایران از یک جهت و تجربه بد عراق از طرف دیگه، باعث شده که اینجا کمتر کسی بدونه واقعا چی میگذره توی اون کشور و مشکل ما چیه و اون آدمهایی که معمولا موضع روشنگرانه تری دارن، هم صدا بشن با صدای حکومت ایران که بله، این حق اون کشوره و شما هیچ شاهدی ندارید و نذارین قضیه عراق تکرار بشه و ..،؛ این وسط چیزی که کلا فراموش شده اینه که مردم ایران چی می کشن از دست حکومت و چطور الان دیگه خیلی حرکت های احتمالی آینده می تونه به نفع حکومت تموم بشه. از عقب نشینی غرب و آمریکا گرفته تا احتمالا تهدید اونها به جنگ علیه ایران. اولی باعث میشه دولت ایران پیروز از این درگیری بیرون بره و دومی باعث میشه همه برای نجات کشور متحد بشن و اینطوری حکومت مردم رو متحد خودش بکنه
***
تمپلت وبلاگم رو فقط برای این عوض کردم که کنترل کردنش ساده تر بشه برام؛ با عوض کردنش آرشیوم اون طرف ظاهر شد؛ و یک اتفاق خیلی بد اینکه همه کامنت هام از بین رفت... نمی دونم چطور میشه بازیافتشون کرد؛ فکرشو بکنین کامنتی که آدم از چهار پنج سال پیش داشته توی وبلاگش چقدر عزیز می تونه باشه الان. تازه دو سه باری بحث هایی پیش اومده بود توی کامنت دونی که واقعا حتی خود من طرف بحث نبودم و الان از اینکه مباحثه بقیه بخاطر عوض کردن تمپلت سایتم پاک بشه احساس بدی دارم
لطفا فنی تر ها و باسوادتر ها اگه راهی دارن ممنون میشم بگن
***
بالاخره خونه جدید روبراه شده تقریبا. فقط اشکالش اینه که هنوز تلفن و اینترنت رو وصل نکردن؛ اما بذارین یک کوتاه بگم چرا توی انگلستان خونه عوض کردن یک کابوسه؛ از نظر من این موضوع قشنگ می تونه موضوع یک مقاله اجتماعی/فرهنگی و حتی اقتصادی باشه
در انگلیس به آدرس آدم خیلی اهمیت می دن. آدرسی که آدم اونجا زندگی می کنه، یکی از مشخصاتیه که باهاش آدم رو می شناسن. مثل شماره شناسنامه توی ایران . هر جا آدم می خواد مشخصاتش رو بگه حتما ازش آدرس می پرسن. و برای خیلی کارها حتما لازمه که بتونی ثابت کنی که آدرست همونه که ادعا می کنی: (که این ثابت کردن هم خودش ماجراییه)؛
مثلا اگه بخوای حساب بانکی باز کنی (که یکی از اولین کارهایی که آدم برای زندگی کردن اینجا بهش نیاز داره) یا مثلا اگه بخوای گواهی نامه بگیری، از این چیزها گرفته؛ تا وقتی مثلا آدم می خواد عضو کتابخونه بشه؛ یا مثلا وقتی آدم شماره بیمه ملی می خواد بگیره
اینها به کنار، فکرش رو بکنین آدرس آدم توی تاریخ اعتبار بانکش (یا همون کردیت هیستوری) تاثیر میذاره! و در ضمن؛ جابجا شدن مدام ، یعنی زیاد اسباب کشی کردن، کلی امتیاز منفیه برای اعتبار آدم. و این امتیاز ها البته توی زندگی اقتصادی آدم خیلی می تونه تاثیر داشته باشه
خوب، همه اینها رو گفتم؛ حالا فکر کنین که می خواین آدرستون رو عوض کنین. دیگه گفتن نداره چقدر دردسر داره؛ مشکلات خونه جدید پیدا کردن و قرارداد بستن و اسباب کشی کم نیست؛ آدم توی انگلیس باید دونه دونه با تمام موسساتی که آدرسش اونجا ثبت شده (که این یعنی اصولا هر موسسه ای شما گذارتون بهش افتاده!!) تماس بگیره و آدرسش رو عوض کنه. مراجعه؛ تلفن یا نامه. بعضی وقتها دردسر بیشتره؛ مثلا آدرس آدم روی گواهی نامه اش درج میشه و اگه آدم آدرس عوض کنه باید کلا گواهی نامه رو پس بفرسته تا یکی جدید براش چاپ کنن!!! (البته من که هنوز گواهی نامه انگلیسی ندارم خدا رو شکر)؛
یا مثلا برای توابع بعضی کشورها، صد البته مثل ایران،آدم باید به پلیس محلی اطلاع بده که آدرسش تغییر کرده
بعضی وقتها هم نکات آزار دهنده ای پیش میاد؛ مثلا به بیمه ماشین که زنگ زدم کلی قیمت بیمه بالا رفت! نه به این علت که محل جدیدی که زندگی می کنم نا امنه ها؛ اصلا؛ به این علت که "سیاست بیمه"م با تغییر آدرس عوض شده! مثلا اگه من موقعی که قرارداد بیمه رو می بستم توی آدرس فعلی بودم؛ قیمتش کلی کمتر میشد؛
یا مثلا اینکه ممکنه کمپانی ای که برای اینترنت و تلفن و اینا باهاش کار می کنین؛ آدرس جدید رو به دلیلی تحت پوشش نداشته باشه که این باز خودش کلی مایه دردسره
کلا این موضوع نه تنها باعث دردسر آدمها میشه، بلکه بار مالی زیادی برای دولت و بقیه موسسات توی انگلیس داره. در ضمن خودتون می تونین تصویر کنین که چقدر توانایی و میل جابجا شدن و انعطاف پذیری درزمینه محل زندگی رو برای آدمها کم می کنه؛ که این خودش می تونه کلی تاثیر اجتماعی اقتصادی به جا بذاره
تا جایی که من می دونم کمتر کشوری توی دنیا اینجوریه. در مورد اروپا تا جایی که من شنیدم و برخورد داشتم نه بار آدرس پستی اینقدر زیاده و نه عوض کردنش اینقدر دردسر داره. توی آمریکا هم که یک شماره امنیت اجتماعی (ترجمه کلمه به کلمه) دارن مردم که همه کاره همونه؛
واقعا آدم گاهی باید بگه قربون ایران که هیچ کدوم از این دردسر ها رو آدم نداره اونجا

Saturday, February 03, 2007

نمی رسم بنویسم... یک پیش نویس از زمان دستگیری سه نفر از فعالین حقوق زنان توی بلاگر دارم که وسط نوشتنش خوابم برده و پست نشده. هم زمان هم کارم توی شرکت سنگین شده و هم قراره خونه رو هم عوض کنم. عوض کردن خونه توی انگلستان مکافاتی داره که فکر نمی کنم هیچ جای دیگه دنیا اینجوری باشه. از فردا تا مدتی که الان مشخص نیست دسترسی درست و حسابی به اینترنت ندارم... نمی دونم می تونم بنویسم یا نه... امیدوارم لااقل بتونم بخونمتون

Friday, January 26, 2007

خونه
از وقتی اومدم اینجا تا بحال خونه مستقل نداشتم. زمان دانشجویی به ملاحظات مالی و غیره و از وقتی هم که کار رو شروع کردم برای اینکه تنها نباشم
اما دیگه تجربه زندگی با آدمها از کشورها و فرهنگ های مختلف ؛ انگلیسی عامیانه رو توی خونه یادگرفتن، اجاره کمتر دادن و غیره و غیره بسه!
خیلی خوب و قشنگ بود ها؛ واقعا تجربه جالبی بود هر جوری نگاهش می کنم.از اینکه کلی دوست صمیمی پیدا کردم از کشورهای مختلف؛و از اینکه از نزدیک با عادات و فرهنگ آدمهایی از جغرافیای مختلف آشنا شدم لذت بردم کلی
اما از وقتی که تصمیم گرفتم خونه مستقل داشته باشم؛ خیلی خوشحالم... خودم هم اصلا فکر نمی کردم برای رفتن به خونه ام شروع کنم به روزشماری! تازه فهمیدم که انگار این مدت احساس آسایشی رو که آدم توی خونه ش داره نداشتم ...خونه جدیدم خیلی نقلیه... هر چقدر گشتم یه خونه متوسط پیدا کنم توی محل مورد نظرم که لااقل بتونم مامان و بابام رو دعوت کنم پیشم نتونستم... فکر کردم تو خونه بعدی... خلاصه خونه هه نقلی هست، ولی مستقله و این عالیه؛
امروز فکر می کردم در مورد این حسم بنویسم؛ چون این شادی و روزشماریم چیزی نیست که بعدها باز تکرار بشه. خیلی زود داشتن یک خونه مستقل میشه پیش فرض زندگی آدم و اصلا آدم یادش میره که موهبته. که باید قدرش رو دونست؛ که یه روز کلی هیجان داشته برای داشتنش