Sunday, December 03, 2006

ویزای کاریم دو روز پیش رسید. پنج ساله. توی نامه همراهش ذکر شده بود که از حالا هر وقت بخوام می تونم مهاجرت بگیرم... گاهی با خودم فکر می کنم از وقتی تصمیم گرفتم تجربه زندگی رو در یک کشور دیگه داشته باشم، با همه مشکلاتش و گهگاهی سختیهاش، همه چیز خیلی عالی پیش رفته. همه چیز مرحله به مرحله نه فقط حل شد، بلکه به بهترین شکل ممکن حل شد
از اومدنم به اینجا با همه دردسر ها و وام و ... گرفته تا دوره تحصیلم با نتایج خیلی عالیش و بعد کارم که تا حالا بی نقص بوده. خیلی سریع گذشت، و همه چیز خوب گذشت. نه به این معنی که همه چیز خیلی راحت و نرم (به قول انگلیسیها) گذشت؛ کلی تلاش لازم بود، کلی شبهای سخت داشتم؛
مهم تر اینکه خیلی وقتها رو یادم میاد که با خودم نمی تونستم کنار بیام و مرتب فکر می کردم آیا تصمیمم از اول درست بوده یا نه... نه بخاطر خود مسیر تحصیل و کارم، بلکه بخاطر حواشی این مهاجرت و بخاطر اینکه چند تصمیم مهم زندگیم رو با هم گرفته بودم و ناگهان زندگیم زیر و رو شده بود، پرت شده بودم توی یک دنیای جدید ... از همه نظر جدید ... خیلی لحظات تردید داشتم؛ لحظاتی که از لحاظ روحی دچار ناآرومی بودم زیاد بودن... لحظاتی که حاضر بودم همه چیزم رو بدم و فقط یک کم امنیت و آرامش داشته باشم زیاد بودن...؛ و البته اینم بگم که هیچ کس اینو نمی دید و نمی تونست حدس بزنه... حتی خانواده و نزدیکانم... از نظر هم دوره ایهام و رییس دوره من با انرژی ترین و فعالترین و به قول چند تا از دوستام از قوی ترین بچه های اون مدرسه بودم... کسی نمی دید که چقدر دغدغه درونی دارم... و من بخاطر خیلی چیزها، باید که موفق می شدم. به هر بهایی... ؛
هم زمان با یک برنامه درسی خیلی فشرده، مرتب توی برنامه های مربوط به آینده شغلی شرکت کردم، نمایشگاهای مختلف، و کلی جستجو و بعد هم زمان با درس و امتحان، مراحل طولانی درخواست کار با مشکلات خاصش برای کسایی که اجازه کار ندارن و ... و ... و در نهایت نتیجه خوبی داد این تلاش... هنوز دو-سه ماه به پایان دوره ام مونده بود که پیشنهاد کار رو گرفته بودم... بین پایان دوره ام و آغاز کارم دو روز فاصله بود؛ حتی برای خودم فرصت انتقال از شهری به شهری رو هم نذاشته بودم ...و بگذریم... طولانی شد...؛
حالا سخت ترین قسمتش گذشته... هنوز هم لحظات تردید برمیگردن گاهی، کمتر؛ ولی هستن. حالا می دونم که تا اونجا که به مهاجرت برمی گرده، این لحظه های تردید ابدی هستن؛ ابدی

Tuesday, November 21, 2006

کلید شهرم را به تو بخشیدم
و تو را فرمانروای آن کردم
همه مشاوران را بیرون ریختم
و دستواره های ترس
و ارعاب قبیله را
از دست هایم بیرون کشیدم
جامه ای پوشیدم
بافته از نخ های شوق
با نور چشمانت
به چشمانم سرمه کشیدم
شکوفه نارنج را
- که به من هدیه داده بودی-
در میان موهایم نهادم
به انتظار
بر روی تخت شاهی نشستم
و خواستار اقامت دایم
در شهر سینه ات شدم
عطر تو از ذهن من می گذرد
همچو شمشیری بران
دیوارها و پرده ها را
می شکافد
مرا می شکافد
اجزای زمان را می پراکند
پراکنده ام می کند
.
مرا وا می گذاری و می روی
تا پای برهنه، بر روی شیشه آینه ها گام بردارم
.
.
.
براده های یک زن : سعاد الصباح - یوسف عزیزی بنی طرف

Wednesday, November 01, 2006

از دفعه پیش که نوشتم اینقدر اتفاقها افتاده که نمی دونم از کجا شروع کنم و اصلا باید شروع کنم به نوشتنشون؟
نمی دونم شاید پیش تر هم نوشته باشم... اینجا شتاب زندگی خیلی بیشتره انگار از ایران. یک سال و یک ماهه اینجام و مشابه کارهایی که توی این مدت انجام دادم توی ایران لااقل سه سالی طول می کشید! باورم نمیشه خودم
کارم خیلی هیجان انگیزه و حتما باید سر فرصت در موردش بنویسم. بخصوص برای اونایی که معماری رو بهترین انتخاب رشته می دونن ! لندن هم برعکس تصویری که از سفرهای کوتاهم داشتم شهر خیلی جالب و دیدنی ایه. اگرچه فرصتی برای تفریح و دیدن شهر باقی نمی مونه توی این سیستم
فعلا فقط اینو بگم که چند روز پیش هاید پارک رو دیدم برای اولین بار همراه دوستم و از همون اول گشتیم دنبال محل سخنرانی ها. وقتی پیداش کردیم باورمون نمیشد؛ یک شبه کافه اونجا بود که بالاش نوشته بود محل سخنرانی و هر چی گشتیم خبری از سخنران و سخنرانی نبود. البته صندلی های راحتی که آدم باید روش بشینه و قاعدتا سخنرانی گوش کنه بودن ولی مردم روشون نشسته بودن آفتاب می گرفتن! باید بیشتر بهش سر بزنم و ببینم هنوز سنت قدیمیشون زنده است توی هایدپارک یا نه
این پست رو یک کم هول هولکی نوشتم. می خواستم سر فرصت بنویسم؛ ولی خوب مژگان خانوم و بقیه دوستانن دیگه. باید گوش کرد

Saturday, September 16, 2006

خیلی زود گذشت! شرمنده بیشتر دوستام هم شدم، چون حتی نشد باهاشون صحبت کنم... خیلی سریع گذشت، مخصوصا بخاطر کارهای اداری از قبیل مدرک تحصیلی و گواهی نامه و غیره و معطلی های همیشگی و ... همه چیز فشرده تر بود
قبل از اینکه برم ایران اگه کسی می گفت کمتر از سه هفته نمی ارزه من شماتتش می کردم که این چه حرفیه، دو روزش هم می ارزه. حالا که خودم مدت رفتن و برگشتنم کمتر از یک هفته و نصف بود، می فهمم بقیه چی میگن... واقعا دلم نمی خواست برگردم اینجا، خیلی برگشتنم سخت بود، احساس می کردم یه عالمه چیزی ناتموم مونده... ؛
وقتی توی اتاق خودم بودم و پیش خانواده، احساس می کردم که مهاجرت و تمام حواشیش خواب بوده و حالا دیگه خونه ام...؛ حیف که انگار خوابی در کار نیست...؛
لطفا شما هم مثل بعضی دوستام نگین که خوب کی مجبورت کرده، این همه نق زدن نداره که، برگرد...، متاسفانه راهی که من انتخاب کردم به این آسونی برگشت پذیر نیست، چون کنار تحصیلم، تعهداتی برای خودم درست کردم که محدودیت ایجاد می کنن
نمی دونم اگه سال دیگه، دو سال دیگه، یا سه سال دیگه برگردم ایران باز هم همین احساس رو دارم و باز هم نمی خوام برگردم اینجا یا یواش یواش این حس تغییر می کنه... تغییر کردنش بده، تغییر نکردنش هم بده البته؛
میدونین سختی قضیه چیه؟ اینکه بیشتر کسانی که رو که دیدم، خیلی تشویقم کردن که مثلا اینقدر آدم موفقی بودم ، توی این دوره و توی کار و غیره و غیره... یه جوری که انگار حالا دیگه همه چیز عالیه و خیلی ها دوست داشتن این راه رو برن...و کمتر کسی از سختی مهاجرت و دور شدن و دور بودن و ...صحبتی می کرد؛ انگار که اصلا نیست
و من که فکر می کردم خیلی با این مساله خوب کنار اومدم و آدم قوی ای هستم، یک دفعه توی این سفر همه معادلاتم به هم ریخت...؛
فعلا بهتره بیشتر از این غر نزنم... ناسلامتی همین دیروز خبر -مثلا- خوش تایید اجازه کارم اومده و به زودی زندگیم برای بار چندم توی این مدت کوتاه کمتر از یک سال زیر و رو میشه؛
بازم شرمنده دوستایی که می خواستم ببینمشون، ولی نشد...بخصوص اون دو تا کوچولو رو (سینا و ماراناجونیور) دوست داشتم ببینم خیلی؛ که نشد

Friday, September 01, 2006

من که بیشتر از یک سال مداوم دوام نیاوردم، یک سال خیلی سخت؛ با وجود همه تجربه های خوبش؛
الان هم بی نهایت خوشحالم که به زودی، هر چند خیلی کوتاه، می تونم با خانواده و دوستام باشم و توی فضاهایی که دوستشون دارم نفس بکشم، فضاها، بوها، خوراکی ها، آدمها... راستش فکر نمی کردم که این همه دلم برای همه چیز تنگ بشه
واقعا شرایط دوستایی که آمریکاهستند؛(ارجاع به این پست خیلی خوب و گویای علی ) به نظرم سخته خیلی... در واقع یکی از دلایل اصلی که اصلا سراغ دانشگاه های آمریکا نرفتم همین بود (برای اون دوستایی که پرسیدن چرا و من نشد که درست توضیح بدم)؛
فعلا همین دیگه! خوشحالم خوشحالم، خوشحال ...؛